Leden van de Dolle Mina’s voerden woensdagavond een actie op Leiden Centraal Station onder de naam Stitches Against Violence. Met breien en haken vroegen zij aandacht voor seksueel en gendergerelateerd geweld. Lilian en Niki, beiden betrokken bij de actie, lichtten de aanleiding en opzet toe in de radiostudio.
Volgens Lilian is Stitches Against Violence “een initiatief wat begonnen is in Wenen door overlevers van seksueel en gendergerelateerd geweld”. Zij gaf aan: “Die zeiden ja, we willen eigenlijk een lieve actie, maar ook met een hele grote historische achtergrond. Dus die zijn gaan handwerken tegen geweld.”
De actie is bewust laagdrempelig opgezet. “Het is een actie waarvan ik hoop dat die heel uitnodigend is,” aldus Cindy. “Dat mensen aansluiten en vragen van joh, wat ben je aan het doen en waarom doe je dat? En dat dat je dan een gesprek op gang brengt waarmee je dialoog kan bevorderen.”
Actie op het station
De actie vond plaats op Leiden Centraal en trok volgens de deelnemers veel belangstelling. Cindy: “Er waren heel veel mensen en ook heel veel generaties, dat vond ik ook heel leuk.” Ze merkte op dat ook reizigers even bleven staan.
Niki beschreef haar ervaring als “heel warm en fijn”. Zij hield zich vooral bezig met het uitdelen van gehaakte hartjes. “We hadden eigenlijk allemaal hartjes gehaakt, kleine hartjes met hangers en die hebben dan uitgedeeld en aan iedereen op het station met een klein kaartje eraan voor waarvoor we deden.” Volgens haar zijn er “minstens 150 hartjes” uitgedeeld.
De hartjes werden niet alleen door de aanwezigen op het station zelf gemaakt. “We hebben dat ook een Dolle Mina handwerkgroep, bijvoorbeeld hier in Leiden. Die hebben geholpen,” zei Niki. Ook andere groepen droegen bij.
Internationaal initiatief
De actie maakt deel uit van een internationaal protest. Niki gaf aan dat zij via sociale media zag dat het initiatief wereldwijd wordt opgepakt: “Het was wel bijzonder om ook daar te zitten en te weten dat er in heel Nederland, maar ook dus in Wenen en andere plekken op de wereld tegelijkertijd aan het breien haken zijn.”
Persoonlijke ervaringen
Tijdens het gesprek werd ook gevraagd naar persoonlijke ervaringen. Lilian vertelde over haar studententijd in Utrecht begin jaren negentig: “Toen was daar serieverkrachter actief en ik herinner mij dat je als student dan als je naar huis fietste, fietste je met je kettingslot in je hand. Die heb ik moeten gebruiken om iemand van me af te meppen” Ze voegde daaraan toe: “En als ik dan denk we zijn nu 35 jaar later, bijna en het is gewoon nog steeds zo, daar word je toch verdrietig van?”
Handwerken als protest
Op de vraag wat zij zou zeggen tegen mensen die twijfelen aan de effectiviteit van deze vorm van protest, antwoordde Lilian: “Breien en handwerken is absoluut en een act van protest.” Ze verwees daarbij naar historische voorbeelden en stelde: “Nou, dan zie je dus dat zoiets wel degelijk impact heeft.”
Volgens de deelnemers draait de actie om zichtbaarheid en verbinding. Lilian: “Ik denk dat het belangrijk is om ook het bredere draagvlak te horen, want het is niet altijd zichtbaar.” Daarbij werd ook benadrukt dat seksueel en gendergerelateerd geweld volgens hen breder in de samenleving verankerd is.
Of de actie een vervolg krijgt, is nog niet duidelijk. “Misschien in een andere vorm,” werd daarover gezegd. De deelnemers gaven aan het belangrijk te vinden dat de aandacht voor het onderwerp blijft bestaan.
Telefoon Redactie
071 - 5425160
