De Bloemenweide is stil. Doodstil. De voetbalkooi aan de Klaproospad, waar de kleinste Messi’s van Zoeterwoude hun eerste schijnbewegingen maakten, zit op slot. Wat een plek van verbinding moest zijn, is veranderd in een juridisch slagveld waar spelende kinderen het onderspit delven tegenover een handjevol klagende omwonenden. “In het slechtste geval is er deze zomervakantie nog steeds geen bal getrapt,” waarschuwt een strijdbaar CDA-raadslid Matthijs van der Hoeven.
Het dossier aan de Klaproospad sleept zich al voort sinds 2024. Wat begon als gemopper over het geluid van ballen tegen stalen hekken, is uitgemond in een bittere patstelling. Sinds 1 oktober is de kooi dicht, nadat de burgemeester bakzeil haalde voor een juridische procedure. De hekken zijn koud, het asfalt is leeg, en de jeugd staat buitenspel.
‘Horendol’ of kinderplezier?
Natuurlijk, wie de hele avond het ritmische geknal van leer op staal hoort terwijl hij probeert te ontspannen, kan daar horendol van worden. Dat snapt Van der Hoeven, zelf opgegroeid in de wijk, ook wel. Maar de maatregelen, van geluidsdemping tot het afsluiten om acht uur ’s avonds bleken voor de tegenstanders niet genoeg. Voor hen telt blijkbaar alleen de klinische stilte van een bibliotheekzaal.
“Voor een aantal omwonenden is er maar één oplossing: dat hij weggaat en nooit meer terugkomt,” aldus Van der Hoeven. “Terwijl het hier gaat over kinderen van vijf, zes jaar die met een bal onder de arm uit de wijk komen. Of vaders die na hun werk even een balletje willen trappen. Hoe fijn is het als dat gewoon in je eigen buurt kan?”
De verdwenen schoolpleinen
Het probleem in Zoeterwoude zit dieper dan alleen die ene kooi. Het is een symptoom van een dorp dat langzaam dichtslibt. Door de komst van de fusieschool Het Avontuur zijn oude speelplekken zoals de Klaverweide en de Westwoud opgeofferd voor woningbouw. Waar kinderen vroeger op elke hoek van de straat terecht konden, is de openbare ruimte nu een schaars goed geworden.
Het is de grote paradox van deze tijd: we klagen massaal dat de jeugd alleen nog maar op hun telefoon tuurt en aan het gamen is , maar zodra ze die smartphone in de broekzak steken en naar buiten gaan, trekken we de juridische registers open.
“We vinden buiten spelen allemaal heel belangrijk, maar we wonen hier in het westen heel dicht op elkaar,” stelt de CDA-politicus nuchter vast terwijl hij over de kooi vertelt in de Centraal + Ochtendshow. “Het is ook een kwestie van geven en nemen.” “Wanneer procederen de enige communicatievorm wordt, is de leefbaarheid ver te zoeken.”
De bal in de kast
Het college zoekt nu naar een alternatieve locatie, maar dat is een traject van de lange adem. En een riskant traject: een nieuwe plek betekent immers weer nieuwe buren, en dus potentieel nieuwe bezwaren. Het CDA wilde de kooi per direct openen met strakke afspraken, maar kreeg de handen niet op elkaar.
Terwijl de scenario’s op de burelen van het gemeentehuis worden uitgetekend, blijven de spandoeken van de kinderen hangen als stille getuigen van een verloren speelplek. Kinderen die niet zelfstandig naar de voetbalclub kunnen fietsen, resteert de komende maanden slechts de stoep. Het dorp moet een keuze maken: Een plek waar geleefd en gespeeld mag worden, of wordt Zoeterwoude een porseleinen reservaat waar de kinderlach definitief moet wijken voor de juridische rust?
De bal ligt bij het college, maar voorlopig ligt hij vooral heel erg stil in de kast.
Telefoon Redactie
071 - 5425160
