Ruim duizend kilometer op een brommer uit 1965, zonder versnellingen en met een top van 35 kilometer per uur. Richting Stockholm. Je moet er maar zin in hebben. Martijn Verkaar-Verheij doet het deze zomer tijdens de Carbage Run. Niet voor de lol, maar om geld op te halen voor de Sleutelplaats: een reddingsboei voor jongeren die volledig vastlopen in ons onderwijssysteem.
Het idee ontstond zoals de beste plannen ontstaan: aan de bar. Een vrijwilliger van de Sleutelplaats keek Martijn aan en wist genoeg. “Hij zei: Martijn, ik heb een mooi plan en ik weet al dat jij ja gaat zeggen, maar ik wacht even tot de borrel vanmiddag. Nou, hij kreeg gelijk.”
En dus stapt Martijn binnenkort op een stokoude Batavus Bilonet Mot-o-mat. Bestemming: Zweden. Dat betekent dik tweehonderd kilometer per dag op een antiek zadel. Zonder enige sleutelervaring vooraf. “Ik had nog nooit een brommer gehad, het is stiekem een jongensdroom. Maar ik heb dat ding in de werkplaats eerst helemaal uit elkaar getrokken. Als ik straks panne heb, weet ik tenminste hoe ik het moet fixen. Hij zit weer in elkaar en rijdt als een zonnetje. Geen schroefje over, het is geen IKEA-setje.”
De redding voor de thuiszitter
Maar achter de romantiek van de ronkende oldtimer schuilt een bittere noodzaak. De opbrengst van de tocht gaat naar de Sleutelplaats. Dat is geen suffe knutselclub, maar een grote, creatieve en technische werkplaats waar jongeren weer ademruimte krijgen. Jongeren voor wie de muren van de schoolregels simpelweg te nauw zijn geworden.
De doelgroep is pijnlijk divers. Het gaat om vwo-scholieren die snakken naar praktijk, maar ook om de absolute ’thuiszitters’: jongeren die zoveel angst en spanning hebben opgebouwd dat ze de schoolbanken niet eens meer in durven. Op de Sleutelplaats hoeven ze niet te voldoen aan een mal. Ze ontdekken hun talenten door te máken. Of dat nu is door te sleutelen aan motoren, te lassen met hout, of door te grijpen naar een naaimachine, schilderskwast en programmeercode.
De weeffout in het systeem
Martijn weet precies waarom deze plek zo hard nodig is. Hij werkte zelf tien jaar in het speciaal onderwijs. “Ik stond voor klassen met twaalf ADHD-kinderen. Wat ons allemaal opvalt, is dat deze jongeren niet goed zijn in stilzitten en leren uit boeken. En wat is vervolgens het enige dat we de hele dag van ze vragen? Stilzitten en uit boeken leren. Het is absurd.”
“Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen school en die basisvaardigheden zijn belangrijk. Maar er moet een ándere kant tegenover staan. Jongeren moeten kunnen experimenteren en doen. Anders creëer je nooit meer mensen die op een brommer uit ’65 naar Stockholm durven te rijden.”
De teller voor de werkplaats loopt al. Wie Martijns houten billen-tocht wil steunen, kan zich online melden onder de veelzeggende actienaam: ‘Snorren voor de Sleutelplaats’.
Telefoon Redactie
071 - 5425160
