In Leiderdorp is op zaterdag voor het eerst een uitgebreide herdenking gehouden voor het einde van de Tweede Wereldoorlog in het voormalig Nederlands-Indië. De Oranjevereniging organiseerde Indiëherdenking in Leiderdorp met meerdere sprekers en persoonlijke verhalen van mensen die de oorlog in Nederlands-Indië hebben meegemaakt.
Volgens Vincent Polak van de Oranjevereniging was er dit jaar bewust gekozen voor een uitgebreider programma. “We hadden altijd een wat kortere herdenking, waarbij we stil stonden met het leggen van de bloemen. Maar vandaag was het een uitgebreide herdenking.” De aanleiding daarvoor was onder meer een verzoek vanuit de organisatie en een betrokken inwoner.
Meer aandacht voor de geschiedenis
De betrokken inwoner in kwestie was Emil Snell. Snell hield zelf ook een toespraak tijdens de herdenking en benadrukte het belang van kennis over de oorlog in Nederlands-Indië. Volgens hem is die geschiedenis in Nederland relatief weinig bekend. “Een oorzaak daarvan is het gebrek aan overdracht van kennis op de scholen. Als het daar over de oorlog ging, ging het bijna altijd over de hongerwinter, het bombardement van Rotterdam. Terecht, maar Indië komt dan niet erin voor.”
Ook locoburgemeester Gebke van Gaal wees in haar toespraak op het belang van het delen van persoonlijke verhalen. Volgens Van Gaal kan het vertellen van ervaringen bovendien belangrijk zijn voor mensen die de oorlog zelf hebben meegemaakt. “Het bevrijdt ook voor sommige mensen om er over te praten, ook als ze een voorbeeld zien.”
Persoonlijke herinneringen
Tijdens de bijeenkomst werden verschillende persoonlijke herinneringen gedeeld. Een aanwezige vertelde over het uitbreken van de oorlog, toen diegene drie jaar oud was en met het gezin op Borneo woonde. “Mijn vader was bestuursambtenaar. Wij moesten vluchten met de laatste boot, mijn moeder, mijn broertje en ik en mijn vader is daar gebleven.” De vader kwam niet terug. “En alle bestuursambtenaren van Zuidoost Borneo zijn vermoord.” Uiteindelijk kwam zij in Java in een Japans interneringskamp terecht.
Emil Snell vertelde in zijn toespraak over een herinnering uit een kamp. Als jong kind zag hij hoe een vrouw door twee Japanse soldaten werd achtervolgd. “Dus als jongetje van drie zat ik op de trap en zag op een gegeven moment een vrouw voorbij de trap komen rennen naar de waterput in de hoek van het kamp. Achter haar renden twee Japanse soldaten.” De herinnering bleef hem bij. “Eén van de soldaten hief zijn geweer en beukte met de kolf van het geweer op haar rug. De vrouw gilde het uit van de pijn, maar ze bleef rennen. De tweede soldaat hief zijn geweer en beukte ook met de kolf daarvan op haar rug. De vrouw viel, bleef liggen. Ik zag het bloed uit haar mond en haar neus komen. Daarna ben ik niet meer naar die trap gekomen.”
Ruime opkomst
De belangstelling voor de herdenking was groter dan de organisatie vooraf had verwacht. Polak: “We wisten niet hoeveel mensen er interesse in zouden hebben. We dachten tussen de tien en de veertig misschien, maar we hebben met meer dan zestig man gestaan.”
Ook Van Gaal sprak van een grote belangstelling. “Dus er zijn bijna zestig mensen als ik het goed zie die hier toch een gevoel bij hebben, een historie, een een herinnering. En het was gewoon een heel prachtig moment.”
De opkomst is voor de Oranjevereniging aanleiding om de herdenking volgend jaar opnieuw te organiseren.
Telefoon Redactie
071 - 5425160
