Dansen als je parkinson, MS, een CVA, AD(H)D of reuma hebt. Het klinkt misschien niet voor iedereen vanzelfsprekend, maar bij Danspark draait het juist om wat nog wél kan. De dansschool biedt elke woensdag danslessen voor mensen die door hun aandoening uitdagingen ervaren met bewegen. Initatiefnemer Dido Mirck en danser Ger Ligtvoet kwamen langs in de studio van Backstage.
Initiatiefnemer en dansdocent Dido Mirck ontdekte ruim tien jaar geleden hoeveel kracht dans kan hebben voor mensen met parkinson. Haar eigen moeder heeft parkinson en ook de man van een choreograaf met wie zij samenwerkte kreeg de diagnose. “Ik zie het alsof ze uitstaan en weer aangaan doordat ik de goede muziek op het goede moment aanzet,” vertelt Mirck, dansdocent en initiatiefnemer van Danspark, in de uitzending van Backstage. Wat begon met een training bij Dance for Health groeide uit tot Danspark, dat inmiddels acht locaties heeft en wil uitbreiden naar tien.
Bij Danspark gaat het dan ook om veel meer dan alleen bewegen. De muziek wordt zorgvuldig opgebouwd en iedere docent heeft een eigen stijl. De dansers beginnen soms zittend in een kring en worden langzaam meegenomen in de muziek en beweging. Iedereen doet mee op zijn eigen manier. Wie even moet zitten, blijft onderdeel van de groep. Wie op de grond wil dansen, doet dat. Schaamte lijkt tijdens de lessen snel te verdwijnen.
Een moment dat grote indruk maakte op Mirck, is toen zei hoorde wat voor impact Danspark heeft. “Het is bijzonder om te horen dat iemand zich voor het eerst weer mens voelt.” Ze ziet regelmatig dat mensen letterlijk rechterop gaan staan en dat hun blik verandert zodra ze tijdens het dansen ‘’aangaan’. Ook voor Ger Ligtvoet, die zelf bij Danspark danst, is het veel meer dan sporten. “Het is niet zomaar wat pasjes doen. Je komt helemaal in een stemming en de ene docent heeft daarin weer zijn eigen stijl,” aldus de danser in de uitzending van Backstage.
Een plek waar iedereen zichzelf mag zijn
Danspark is daarnaast een plek waar mensen elkaar ontmoeten en waar ruimte is voor verdriet én plezier. Wanneer een danser overlijdt, wordt daar binnen de groep bij stilgestaan. In Oegstgeest wordt bijvoorbeeld de stoel van een overleden danser tijdens de les voorzien van bloemen, terwijl de anderen doorgaan met dansen.
Toch is de focus vooral gericht op mooie momenten: dansen in een tuin, samenkomen tijdens concerten en zelfs grote dansevenementen tijdens Amsterdam Dance Event. Mirck maakte samen met haar vriend ook de documentaire Mijn Goede Uur, waarin vijf dansers worden gevolgd en waarin duidelijk wordt hoe hoe muziek en dans hun dag kunnen veranderen. Het ‘goede uur’ is het moment waarop de medicatie werkt, de muziek aangaat en zorgen even naar de achtergrond verdwijnen. Bij Danspark draait het uiteindelijk niet om wat iemand door een ziekte niet meer kan, maar om wat er nog steeds mogelijk is. Niet als patiënt, maar als mens en vooral als danser.
Telefoon Redactie
071 - 5425160
