Het machtige geluid van de doedelzak galmde gisteren weer door de straten van Leiden, maar achter de schermen bij The Red Rose of Lochbuie Pipes & Drums wordt een andere strijd gevoerd. De iconische band heeft Oegstgeest gekozen als nieuwe uitvalsbasis, maar de vergrijzing ligt op de loer. Er is vers bloed nodig om deze “Nederlandse vrijheidsmuziek” in de lucht te houden: “We zoeken jonge mensen met soepele vingers en een lege schijf in de bovenkamer.”
Voor Willem Pieter Rus en Sammie Léoné is de doedelzak geen stoffig museumstuk, maar een levend eerbetoon. Gisteren stonden ze nog vooraan bij het binnenhalen van het bevrijdingsvuur in Leiden. Een symbolische plek, want de doedelzak is in Nederland onlosmakelijk verbonden met de Canadese regimenten die ons land in 1945 bevrijdden. “Inmiddels hebben we rond de dertig bands in Nederland,” vertelt Rus. “Het is nu toch ook gewoon een Nederlandse vrijheidsmuziek geworden.”
Willem Pieter Rus en Sammie Léoné waren woensdag te gast in de Centraal+ Ochtendshow.
Een warm bad voor de Clan
De band, die de ruit draagt van de Schotse clan McLean of Lochbuie, vond onlangs een nieuw onderkomen in Oegstgeest nadat ze uit hun vorige standplaats Rijswijk vertrokken. Het dorp voelde als een warm bad. De ambitie is groot: Oegstgeest moet het centrum worden voor doedelzakmuziek in een regio die weliswaar barst van de harmonieën en fanfares, maar waar de Schotse pipes nog een unicum zijn.
Gezocht: Uithoudingsvermogen
De grootste uitdaging voor de vereniging is de aanwas van onderaf. Doedelzak spelen is namelijk niet voor watjes; het is een fysieke uitputtingsslag die uiterste concentratie vereist. “Het is fysiek best een pittige hobby,” legt Rus uit. “Als we spelen en marcheren, moet je drie dingen tegelijk doen, anders loop je ergens tegenaan.”
De hoop is gevestigd op de jeugd. Waar in Schotland de basisschoolkinderen al met het instrument weglopen, hoopt de band ook hier de jongere generatie te triggeren. Rus: “Als je jong bent, heb je soepele vingers. Dan pak je het echt snel op.”
Vakmanschap en traditie
Dat het instrument, mits goed bespeeld, van een ongekende schoonheid is, bewees Sammie Léoné. Geen valse noten, maar loepzuivere kwaliteit die direct indruk maakte. Voor Sammie begon het toevallig via een bekende van zijn moeder, maar inmiddels is hij een onmisbare schakel in de band. Het niveau bij The Red Rose of Lochbuie ligt hoog, maar de drempel voor nieuwe leden moet laag blijven.
Word onderdeel van de geschiedenis
De naam van de band is ontleend aan een beroemd gedicht van Robert Burns: ‘My love is like a red, red rose’. Die passie voor de muziek willen de mannen graag delen. Geïnteresseerden die de uitdaging van dit fysieke en unieke instrument willen aangaan, kunnen zich melden. Want een dorp als Oegstgeest verdient een geluid dat staat voor traditie, vakmanschap en vrijheid.
Telefoon Redactie
071 - 5425160
