De Zilverfabriek wordt het nieuwe gemeentehuis van Voorschoten. Een meerderheid van de gemeenteraad stemde donderdag in met de aankoop en verbouwing van het monumentale pand aan de Leidseweg. Daarmee verdwijnen de eerdere nieuwbouwplannen op de huidige locatie definitief naar de achtergrond.
Met het besluit kiest de raad voor een opvallende koerswijziging in een dossier dat al tientallen jaren door Voorschoten sleept. Volgens wethouder Pieter Varekamp draaide het debat uiteindelijk om een fundamentele vraag: “Van waaruit wil Voorschoten zichzelf besturen, inwoners ontvangen en maatschappelijke organisaties huisvesten?” Het antwoord daarop lag donderdagavond bij de gemeenteraad, al liet de wethouder er weinig twijfel over bestaan welke keuze zijn voorkeur had.
Duivels dilemma
Voorstanders, waaronder de fractie van PRO, wezen erop dat de discussie over de huisvesting van het gemeentebestuur al jaren voortduurt. Eerdere plannen voor een zogenoemd ‘Huis van Voorschoten’ verdwenen in een la, waarna een ambtelijke fusie met Wassenaar in 2012 volgde en investeringen opnieuw werden uitgesteld. Volgens Albert Deuzeman is juist dat voortdurende uitstel de reden dat de gemeente nu voor een ingrijpende keuze staat. Een zelfstandige gemeente heeft volgens hem een eigen, toekomstbestendige huisvesting nodig. “We zijn op het punt gekomen dat er iets moet gebeuren. Steeds maar dralen is precies hoe we hier terecht zijn gekomen”, aldus Deuzeman.
VVD-fractievoorzitter Piet Hein Reidsma sprak van een “bijna duivels dilemma.” Volgens hem kan Voorschoten het zich niet veroorloven opnieuw terug naar de tekentafel te gaan. Hij wees erop dat sinds 2013 nauwelijks is geïnvesteerd in de gemeentelijke huisvesting en dat ook alternatieven inmiddels bijna even duur zijn als de aankoop van de Zilverfabriek. Een zelfstandige gemeente vraagt volgens hem om een serieuze investering in goede huisvesting voor medewerkers en bestuurders. “Als we willen dat gemeente Voorschoten haar werknemers in de toekomst goed wil huisvesten zullen we de portemonnee moeten trekken.”
Financieel risico
Tegenstanders zetten vraagtekens bij de financiële houdbaarheid van het plan. Zij wezen op de stijgende schuldquote en de onzekerheid rond het ravijnjaar. “Het laatste wat de gemeente moet doen, is doen alsof het geld tegen de plinten omhoog klotst”, aldus Esther Hendriksen (FVD). Ook Voorschoten Lokaal vond de risico’s te groot en drong aan op een hernieuwde verkenning van goedkopere alternatieven, waaronder de eerder onderzochte scenario’s B en C.
SP en D66 probeerden de raad nog op andere gedachten te brengen. De partijen dienden een motie in om naast de Zilverfabriek en het eerder gekozen scenario E ook een nieuw scenario uit te werken: nieuwbouw op een andere locatie in het centrum, bijvoorbeeld op de huidige gemeentewerf. Volgens de indieners zou zo’n variant de voordelen van meerdere plannen kunnen combineren, met ruimte voor onder meer de bibliotheek, maatschappelijke organisaties en woningbouw.
Wethouder Varekamp zag daar weinig in. Volgens hem zou nieuwbouw opnieuw jaren kosten: “Daar ben je zeker zeven tot tien jaar mee bezig.” Dat argument bleek uiteindelijk overtuigend voor een meerderheid van de raad. De motie haalde het niet en ook de bezwaren van Voorschoten Lokaal, Forum voor Democratie, SP en D66 waren onvoldoende om het voorstel tegen te houden. Met steun van het CDA schaarden PRO en VVD zich achter de aankoop van de Zilverfabriek. Het voorstel werd samen met een amendement aangenomen, waarin het krediet van 21,3 miljoen euro als maximumbedrag werd vastgelegd en het college werd opgedragen de raad actief te informeren over de ontwikkeling van de schuldquote. Daarmee kreeg de verhuizing naar de Zilverfabriek met 11 stemmen voor en 9 tegen definitief groen licht.
Telefoon Redactie
071 - 5425160
